Σε παραπλάνησε το φεγγάρι,

τραγούδι ουράνιο να σκαρφιστείς.

Μόνος στην πανσέληνο ν’ αναζητάς λίγες νότες φωτός

και μια σταγόνα νύχτας, να σβήσεις τη δίψα σου!


Σε παραπλάνησε το φεγγάρι,

πλάσμα ανώτερο, απλό, άτακτα συνδεδεμένο με τα άπιαστα.

Ορθώνεις ανάστημα, απλώνεις τα χέρια να το φτάσεις.

Δεν αρκεί, βουτάς ολόκληρος στα χρώματα, να θαμπώσεις το μαύρο της σιωπής.


Σε παραπλάνησε το φεγγάρι,

να σεργιανίσετε παρέα όλα τα χούγια του κόσμου.

Δεν σου ‘φτανε ποτέ η λάμψη, ψυχή γύρευες σ’ όλα. Έσκαψες γη, τώρα σκάβεις ουρανό, για λίγη ουσία, για βήματα ζωής που μόνο εσύ ακούς, που μόνο εσύ ζωγραφίζεις.


Σε παραπλάνησε το φεγγάρι,

αντάμα με τον Ζέφυρο τ’ άπειρο να εξερευνήσεις.

Μ’ άστρα κι ένα παιδικό χαμόγελο, φτερά να πλέξεις.

Στην πιο ψηλή κορφή ν’ ανέβεις, αγέρωχος να λάμψεις σαν ήλιος που σβήνει μέχρι και την πανσέληνο.


~Σ’ εκείνο το Χούι, που πάντα θα υπάρχει μέσα μας και που ποτέ δεν θα θέλουμε ν’ απαλλαγούμε!



  • Facebook
  • Instagram

© 2020 by emmeleia.life