Μάνα, τι απέγινε ο κόσμος που μου περιέγραφες, όταν ήμουνα παιδί;

Εκείνος ο δίκαιος, που ‘ταν φορτωμένος μ’ ελπίδα και όνειρα για όλους.

Θυμάσαι;

Εδώ τίποτα δεν θυμίζει ανθρωπιά.

Αχ μάνα, και τι δεν έκανες για να με προστατέψεις.

Μάταιος κόπος.

Άραγε πού να ‘χασαν τον δρόμο τους, τα όμορφα που μου ‘λεγες;

Εδώ, μας αδικούν κάθε μέρα.

Κοίτα τι γίνεται τριγύρω μας.

Πού κρύφτηκαν όλα εκείνα τα όνειρα;

Ποιοί αρπάξαν την ελπίδα;

Εδώ μας σκοτώνουν κάθε στιγμή.

Αργά κι αθόρυβα.

Το πήραμε χαμπάρι.

Μάνα στο λέω αυτός ο κόσμος δεν μου κάνει.

Εδώ τίποτα δεν θυμίζει ζωή πια.

Σκάρτεψε η πλάση.

Όπου κι αν ψάξεις, θα βρεις αρρώστια.

Ανίκητη ασθένεια η απανθρωπιά.

Εδώ δεν σέβεται κανένας.

Σαράκι ο κόσμος, μας τρώει τα σωθικά.

Απελπιστικά αβίωτος.

Μάνα στο λέω θα τον αλλάξω.

Εδώ βουλιάξαμε στη δυστοπία.

Με ‘χει τρελάνει η ανοχή.

Φοβάται η ψυχή μου, μήπως και συνηθίσουμε τ’ αβάσταχτο.

Εδώ μας γαλουχίζουν με σιωπή.

Σφραγίζουν στόματα και βλέμματα.

Πλάθουν παραισθήσεις.

Εδώ τα παιδιά είναι ο στόχος.

Ψαλιδίζουν την αθωότητα τους με κάθε ευκαιρία.

Αγρίμια από κούνια, έτοιμες κιόλας μαριονέτες.

Στίβουν τον νου τους, μην μείνει ίχνος παιδικότητας.

Τί απέγινε ο κόσμος που μου περιέγραφες όταν ήμουνα παιδί μάνα;

Τα παιδιά; Μα τα παιδιά βρε μάνα;

Εδώ που φτάσαμε τί λόγια να βρω.

Με τί μάτια να κοιτώ το παιδί μου μάνα,

όταν θα του μαθαίνω να ανέχεται να πληγώνουν τα παιδιά, τα παιδιά...

Πες μου πώς, πώς να τον περιγράψω τούτον τον κόσμο στο παιδί μου μάνα;

Πώς;



35 views0 comments

Recent Posts

See All
  • Facebook
  • Instagram

© 2020 by emmeleia.life