Κάθε πρωί ξυπνάω με μια ανοστιά, άλλο πράμα.

Μου κάθονται βαριά πια τα ξαναζεσταμένα.

Μ’ αηδιάζει ότι μας ταΐζουν, κάθε πρωί.

Τα σωθικά μου πια δεν βαστούν το σάπιο.

Κάθε πρωί ανακατεύεται το είναι μου.

Μ’ αρρώστησε τούτη η κοινωνία.

Ξερνάω τα όνειρά μου, κάθε πρωί.

Πώς να βαστήξω μέσα μου την ματαίωση;


Σιχάθηκα!



12 views0 comments

Recent Posts

See All

Σαν παιδί

Και θα θυμόμαστε πάντα τούτη τη μέρα. Και θα μιλάμε γι’ αυτή όπου σταθούμε. Και θα περνάνε τα χρόνια με όνειρα στα μάτια. Και τα δυο χέρια θα βαστούν όλα τα θέλω μας. Και θα ‘μαστε αθάνατοι, σαν τον ά

  • Facebook
  • Instagram

© 2020 by emmeleia.life