Ο κόσμος απ’ το παράθυρό μου


Σ' έναν κόσμο χωρίς όπλα, πειράματα και φτιαχτές απειλές. Χωρίς βία και πόλεμο.

Σ' έναν κόσμο απαλλαγμένο από το μίσος, την αχαριστία και τα πρέπει.

Σ' έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους που ξεχειλίζουν ανθρωπιά, αγάπη και σεβασμό.

Εκεί όπου οι άνθρωποι διψάνε για αλήθεια, που δεν κλείνουν τα μάτια στην αδικία, που δεν βουλώνουν τα αυτιά τους με σιωπή.

Σ' έναν κόσμο που γνωρίζει τι πάει να πει φιλότιμο, δημοκρατία κι ελευθερία.

Σ' έναν κόσμο που λατρεύει να δίνει, χωρίς να περιμένει, που γουστάρει να νιώθει.

Εκεί που χτίζουν ελπίδες και όχι παγίδες.

Σ' έναν κόσμο που γίνεται στήριγμα και δύναμη για όποιον το χρειάζεται.

Εκεί όπου οι λέξεις φόβος και τρομοκρατία, μίσος και ρατσισμός είναι άγνωστες.

Σ' έναν κόσμο όπου όλοι είμαστε ίσοι. Που καίει τα σύνορα για να ζεσταθούν όλοι. Που ξέρει να μοιράζεται, να προσφέρει.

Σ' έναν κόσμο που κάθε τι ξένο μοιάζει με περιπέτεια και όχι με απειλή.

Σ' έναν κόσμο που μπορεί και συζητά. Που αφουγκράζεται και είναι δεκτικός σε νέες ιδέες.

Εκεί που η φύση είναι το γιατρικό μας.

Μακριά από κάθε είδους κρίση, μακριά από κάθε είδους κόντρα.

Εκεί όπου το χρήμα είναι απλώς ένα κομμάτι χαρτί.

Σ' έναν κόσμο που ξέρει να εκτιμά τα πιο απλά πράγματα στη γη, που γνωρίζει τις αξίες της ζωής.

Σ' έναν κόσμο που οι άνθρωποι ζουν το κάθε λεπτό και όχι απλώς επιβιώνουν.

Εκεί που τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα, που οι λέξεις δεν χάνουν την αξία τους.

Σ' έναν κόσμο που ‘χει μάθει να ακούει όποιον μιλάει. Που δεν ξέρει μόνο από διαταγές και απαγορεύσεις.

Σ' έναν κόσμο ελεύθερο να πλάθει τα δικά του ιδανικά. Που δεν επιβάλλει ρόλους με το στανιό. Που δεν μοιράζει ευθύνες και άγχη.

Εκεί που οι άνθρωποι διψάνε για μάθηση, για ποιήματα και τραγούδια.

Εκεί που ο χρόνος δεν έχει σημασία γιατί το κάθε δευτερόλεπτο είναι εξίσου σημαντικό.

Εκεί που το τώρα νικάει το παρελθόν και χαράζει το μέλλον.

Σ' έναν κόσμο που δε βαριέται, που δε μένει αδρανής.

Σ' έναν κόσμο στον οποίο τα σχολεία δεν κατασκευάζουν μαριονέτες. Που προάγουν την κριτική σκέψη. Που πλάθουν ελεύθερα πνεύματα.

Εκεί που οι άνθρωποι έχουν κίνητρο και τόλμη. Δεν είναι μίζεροι.

Εκεί που παλεύουν για όσα τους βασανίζουν, ακόμη και με τον ίδιο τους τον εαυτό. Που δεν βαρυγκομάνε, ούτε τα παρατάνε.

Εκεί που βρίσκουν λύσεις και όχι προβλήματά.

Σ' έναν κόσμο που ξέρει να συγχωρεί. Που δείχνει κατανόηση.

Σ' έναν κόσμο που θαυμάζει αλλά δεν ζηλεύει. Που μπορεί να υπομένει όταν χρειάζεται. Χωρίς εγωισμό και αλαζονεία.

Σ' έναν κόσμο που ξέρει να φέρεται. Που ψάχνει τρόπους και όχι δικαιολογίες.

Εκεί που η δουλειά αποφέρει καρπούς. Που αναγνωρίζονται οι κόποι και υπάρχει αξιοκρατία.

Σ' έναν κόσμο που δημιουργεί, μα δεν καταστρέφει.

Σ' έναν κόσμο που απεχθάνεται καθετί ψεύτικο. Που δεν γίνεται θύμα των υλικών αγαθών και της τεχνολογίας.

Εκεί όπου οι άνθρωποι δε χάνουν τα δικαιώματά τους. Που δρουν για το κοινό καλό και όχι μονάχα για τον εαυτό τους.

Εκεί που χρησιμοποιούνται τα πράγματα και όχι οι άνθρωποι.

Σ' έναν κόσμο που η ψυχή γαληνεύει κι η καρδιά αισθάνεται. Που ο νους ταξιδεύει και το σώμα ισορροπεί.

Σ' έναν τέτοιο κόσμο θέλω να με πας.

Έναν τέτοιο κόσμο ν' αγναντεύουμε απ' το παράθυρό μας.



  • Facebook
  • Instagram

© 2020 by emmeleia.life