Μάλλον έπρεπε

Και τελικά ποιος επιτάσσει τα μελλούμενα;

Κι αν η Κλωθώ, η Λάχεσις και η Άτροπος προδιαγράφουν το αύριο,

τι τραγούδι ευοίωνο να ‘ταν αυτό μέσ’ το σκοτάδι,

που ‘ρθε και ρίζωσε στην ψυχή, σαν να ‘ταν πεπρωμένο.

Κι αν Μοίρες δεν υπάρχουνε κι είμαστε εμείς που ορίζουμε το κάθε μας σεργιάνι,

τι άνεμο τάχα ν’ ανταμώσαμε κι έσπειρε την μυρωδιά σου στην καρδιά, σαν να ‘ταν προδιαγεγραμμένο.

Κι αν τελικά τίποτα απ’ τα δύο δεν ισχύει,

πες μου πως κάναμε τον ουρανό ορθάνοιχτη αγκαλιά για ‘μένα και για ‘σένα.

Κι ίσως τελικά να μην έχει καμία σημασία, τι έκανε τα μάτια μας να αντικρίσουν τ’ αμοιβαίο.

Μα να σου πω, ούτε που με νοιάζει πια για όλα τα αναπάντητα,

αφού ήρθες και γατζώθηκες στους κάλυκες του νου μου

κι ό,τι κι αν γεύομαι πια, εσένα μου θυμίζει.

Γι’ αυτό πλατιά χαμογελώ κι ας στέκουμε στ’ αντίο.

Μην με θαρρείς για αδιάφορη.

Είναι που τα σώματά μας πλέον γίναν καταφύγιο

κι ‘ναι και ‘κείνη η πλανεύτρα ηρεμία που μας κατέκλυσε μ’ ελπίδα.

Ακόμα και τα άσχημα σιωπούν μπροστά στο θέλγητρο μας.

Γι’ αυτό σου λέω μην λυπείς και μην φοβάσαι.

Μονάχα για ‘μένα κράτα μια στεριά, στην άκρη της ψυχής σου,

όταν λυσσάμε για σμίξιμο μ’ ένα βλεφάρισμα του νου, θα στέκω συντροφιά σου.

Κι αν τελικά το λέει το μοιρόγραφτο,

κι αν τελικά εμείς προστάξαμε τα επικείμενα μας,

θα ανταμώσουμε τ’ ολόγιομα, παρέα με τ’ ατέλεστο.

Για ένα τέτοιο ταίριασμα χαλάλι τα καρτέρια.

Γιατί ένα τέτοιο ταίριασμα μάλλον έπρεπε να γίνει!







22 views0 comments

Recent Posts

See All